DRUŠTVO PODSEĆANJA SRBIJA

Od gnevnih ljudi koji su pre 19 godina proklinjali NATO ubice, vi ste postali stado priglupih ovaca bez ikakvog ponosa

17. aprila 1999. u 21:30, u Batajnici, za vreme dejstva avijacije NATO, od šrapnela eksplodiranog projektila poginula je trogodišnja Milica Rakić (1996). Njena smrt je postala simbol stradanja i patnji dece Jugoslavije.
Ilustracija: Jutarnji GLASnik, Foto: Printscreen

Prilikom istog dejstva lakše je povređen i dečak Dražen Janković (1997). 18. aprila u Pančevu je sa nekoliko projektila bombardovana rafinerija nafte, zatim azotara i petrohemija, pa opet Batajnica. Od siline detonacije oštećena je većina zgrada . U Novom Sadu bombardovana je rafinerija nafte. U Užicu bombardovane kuće. U Kuršumliji bombardovan most i manastir svete Bogorodice. Oko 15:00 bombardovan severozapadni deo Prištine i selo Čičevica… 

I sve to lagano tone u zaborav, o tome se sve manje piše, podseća… 

Nekadašnji velikosrbi zaboraviše na ubijene, osakaćene… uništenu zemlju i postadoše firmirani manekeni zapadnih vrednosti…

Iluzorno je bilo šta pisati i pričati o tome, to smo – što smo i kakvi smo – takvi smo, a sve što nam se dešava, dešava se po zasluzi.

Prenosimo vam tekst iz prošle godine, kao podsećanje koliko smo nisko pali. Bivši račetnici su održavali miting, u ustima im je umesto kame bio sendvič, a umesto sa Ratkom Mladićem, družili su se sa Šrederom:

Zapanjenost, ogorčenost i odvratnost iole mislećih građana Srbije, prema mitingu predsedničkog kandidata Aleksandra Vučića, koji se održao u Beogradskoj areni, ne jenjava.

U danu kad su pre osamnaest godina zločinci započeli kukavički da razaraju ovu lepu zemlju, da ubijaju njenu decu i osiromašenim uranijumom uništavaju i zatiru njenu budućnost, predsednički kandidat je doveo na svoj miting jednog od glavnig naredbodavaca satiranja Srbije.

O tome je Emili Vlajki pišsao u Pravdi:

Jučer se u beogradskoj ‘Kombank Areni’ desila jedna od najsramnijih, a ujedno i najtragičnijih stvari u savremenoj srpskoj historiji. U prepunoj dvorani, na dan sjećanja na NATO agresiju i njegove žrtve, došao je, bez ikakvog stida, jedan od krvnika srpskog naroda, bivši njemački kancelar Šreder, koji je ovom neljudskom agresijom, zajedno sa Blerom, Klintonom, Širakom i ostalim krvnicima, su-rukovodio, navodno, u ime spašavanja kosmetskih Albanaca.

I tako, umjesto da ovaj dan sjećanja prođe u tuzi i pijetetu prema nevinim žrtvama, uglavnom civilnim, mučki ubijenim u stanovima, na ulicama, u dječjim vrtićima, u autobusima i vozovima, i tko zna gdje još, od „običnih“, kasetnih i radioaktivnih bombi, žrtve su tog monstruma vidjele ispred sebe, uživo, kako im se, faktički, smije u lice. I kao da poručuje:

Jest, ubijao sam vas, bezdušno i kukavički, sa nedostižnih visina, kao što su to radili moji prethodnici nacisti u španjolskom gradu Gernici 1937., a vi, umjesto da mene, vašeg krvnika, izviždate, otjerate odavde, vi će te mi aplaudirati, meni i mojim šupljim, slatkorječivim, idiotskim pro-evropskim frazama. Jer, vi Srbi, ste stvarno „napredovali na evropskom putu“. Od onih gnjevnih ljudi koji su prije 18 godina proklinjali NATO ubojice, vi ste postali stado priglupih ovaca bez ikakvog ponosa, koje više ne misle, i jedino gledaju kako će se prehraniti. Mi smo vas počeli ubijati šestog aprila 1941., počeli smo vas ubijati dvadeset četvrtog marta 1999., a sada znamo, da kada bismo vas počeli ponovo ubijati, vi biste nam se i dalje smiješili, i dalje aplaudirali. A one koji bi vas eventualno branili, vi biste ih prvom prilikom poslali u naše zatvore da ih tamo mi poubijamo.“

Onaj tko je doveo ovog krvnika, on je svjestan svega što je prethodno napisano. On, sasvim sigurno, nije ni glup ni ne-senzibilan. Čak i da je prosječan političar i da nema nikakvih humanih osjećanja, ne bi sam sebi takve samoubilačke gafove priuštio. Dakle, on je bio natjeran da to uradi od strane istog onog bahatog Zapada koji je Srbiju, po tko zna koji put (hazburgovci, nacisti, „demokrati“) zavio u crno. Da li je to zato što je zbog nečeg ucijenjen, ili iz nekog drugog razloga, kad-tad ćemo saznati, ako je to uopće i važno.

Izvor: Jutarnji GLASnik, Pravda

[frontpage_news widget="13129" name="Prethodni članci"]

Ostavite komentar